آنچه در اين مقدمه به آيات قرآن مجيد استناد مىكنيم كه در متن كتاب نيامده به شرح زير است : 1 - در سوره مباركه عنكبوت 3 آيه پشت سر هم قرار گرفته كه بسى عجيب و قابل تعمق و تأمل است : أَ حَسِبَ النَّاسُ أَنْ يُتْرَكُوا أَنْ يَقُولُوا آمَنَّا وَ هُمْ لا يُفْتَنُونَ وَ لَقَدْ فَتَنَّا الَّذِينَ مِنْ قَبْلِهِمْ فَلَيَعْلَمَنَّ اللَّهُ الَّذِينَ صَدَقُوا وَ لَيَعْلَمَنَّ الْكاذِبِينَ أَمْ حَسِبَ الَّذِينَ يَعْمَلُونَ السَّيِّئاتِ أَنْ يَسْبِقُونا ساءَ ما يَحْكُمُونَ ( 2 تا 4 ) آيا مردم پنداشته‌اند كه چون بگويند : ايمان آورديم ، رها شوند و ديگر آزمايش نشوند ؟ هر آينه مردمى را كه پيش از آنها بودند آزموديم ، تا خدا كسانى را كه راست گفته‌اند معلوم دارد و دروغگويان را متمايز گرداند . آيا آنان كه مرتكب گناه مىشوند پنداشته‌اند كه از ما مىگريزند ؟ چه بد داورى مىكنند . از اين آيات به روشنى فهميده مىشود كه : الف - ايمان به زبان حاصل نمىشود بلكه به عمل نياز دارد . ب - مردم با ايمان و بىايمان هميشه در معرض امتحان و آزمايش الهى قرار دارند تا وقتى به عذاب مبتلا شوند بر خود گناهكاران ثابت گردد كه بر اثر اعمال ناشايست خويش گرفتار آمده‌اند و خداوند عادل ، به آنها ستم نكرده است . ج - گناهكاران نپندارند كه با زير پا نهادن دستورهاى خدا ، از مجازات مىرهند بلكه در دنيا با عذابهائى نظير زلزله ، سيل ، طوفان ، بيماريهاى واگير ، آفات نباتى ، خشكسالى و حتى جنگ كه